Priori-teren

Prioriteit hangt vaak samen met tijd. En vooral het gevoel van tekort aan tijd. Van alles wat ‘moet’ is het logisch dat we dat daarin proppen. Maar wat we wíllen doen, delft het onderspit. Want dat zou dan geen prioriteit hebben... Voel jij nou niet ook die knoop in je maag?

Werkt het niet precies andersom?

Dat er een tijd tekort wordt ervaren, omdat we niet genoeg doen wat we echt willen doen? Waar we ons blij of voldaan van voelen?

Dat we onze agenda’s laten bepalen terwijl we deze nota bene zelf inrichten.

We onbewust steeds weer een deadline creëren waar we aan moeten voldoen.

Of hebben we geen ‘fijne dingen’ agenda, en gaan we maar door op de automatische piloot.

Oók nog leuke dingen in moeten plannen… terwijl die juist ook bijdragen aan het ervaren van een balans in je energie.

Al heb je nog zo’n leuk werk, zulke fantastische kinderen, huisdieren, vrijwilligerswerk, you name it. Als je niet ook doet waar jij, helemaal alleen voor jezelf, werkelijk blij van wordt. Voor wie doe je al dat andere dan? Wat als al die dingen er niet zouden zijn. Wie ben jij dan?

Wat ‘moet’ je werkelijk? En van wie dan?

Wil je kijken wat er gebeurt, als je inzichtelijk maakt wat je allemaal te doen hebt. Wat daarvan je energie geeft en energie kost. Zien en voelen wat je werkelijk te prioriteren hebt?

Zodat je er op kan teren in plaats van interen.

Het mag ook zacht. Noem het voorkeur geven. Is niks mis mee. Hoe lekkerder jij je voelt, hoe fijner je op al die andere plekken, en voor de mensen in je leven kan zijn.

Tijd voor jezelf, werken aan jezelf, je eigen ontwikkelen, krijgt vaak ook geen prioriteit. Dat heeft ook vaak te maken met de verhalen die we onszelf vertellen. Bij Zijnscoaching blijven we uit de verhalen. Want wat zich in het moment voordoet, is altijd wel een weerspiegeling van een verhaal. Dat hoeft niet uitgekauwd. Het mag gevoeld, ervaren en ont-wikkeld worden in het nu. Waar je kan vertragen, zakken en verzachten. Kijken naar wie je werkelijk bent en wat je wilt. Op avontuur in jezelf.